|
|
|
BLOGARCHIVE POSTS DAILY LINKS
titles اسفند ۸٥ دی ۸٥ مهر ۸٥ خرداد ۸٥ اردیبهشت ۸٥ اسفند ۸٤ دی ۸٤ آذر ۸٤ آبان ۸٤ شهریور ۸٤ امرداد ۸٤ تیر ۸٤ خرداد ۸٤ اردیبهشت ۸٤ فروردین ۸٤ اسفند ۸۳ بهمن ۸۳ دی ۸۳ آبان ۸۳ مهر ۸۳ شهریور ۸۳ امرداد ۸۳ تیر ۸۳ خرداد ۸۳ اردیبهشت ۸۳ فروردین ۸۳ اسفند ۸٢ بهمن ۸٢ دی ۸٢ آذر ۸٢ آبان ۸٢ CATEGORIES
LINKS
Ðe$igNer
мюzhgай 
|
شکست سکوت ۵ سال است که قلم خشک شد ۵ سال است که دگر رنگ سفیدو زرد جملات را نقاشی نمیکنند ۵ سال است که دفتر تاریکم تاریک تر شده است ۵ سال است که دگر قلم بر روی کاغذ تنهای من بندری نمیرقصد شاید هوای دنیا الود است ۵ سال است که فریادهای برای نکشیدن دارم که در بازدم همانند بغضهای نترکیده بنویسم ۵ سال است که دوستانم از من پرسیدند کجایی .چه میکنی ،چرا نمینویسی در جواب میتوانم بگویم ماهی روی خاک چه میکند سلام
امشب پدر مردو اشک متولد شد امشب دگر دل دنیا به حال من می سوزد امشب همه می خواهند پدر شوند برای من امشب مادرم بر سرنوشت خود لعنت می فرستد امشب شب های زیبای کارون بوی مرگ می دهد برای من امشب شعرنیز دگر برای من ادا در می آورد نظم به کشتن نثر می رود امشب دگر ساقی می به به در خانه ای ما نمی آورد چون میخوارش رفته است امشب برای من ولی شب مردگان زنده است روحش شاد نامش پایدار (چهارمین سالگرد پدر) با خدا باش پادشاهی کن بی خدا باش هر چه خواهی کن در خدمت خلق بندگی ما را کشت وندر پی نان دوندگی ما را کشت هم محنت روزگار هم منت خلق ای مرگ بیا که زندگی ما را کشت خلقت من در جهان یک وصله ی ناجور بود از طبیعت خلقتی اینگونه حقا دور بود خلق از من در عذاب خود از اخلاق خویش از عذاب خلق من یارب چه ات منظور بود ای طبیعت گر نمی بودی من راجهانت نقص داشت ای فلک گر نمی زادی من را اجاقت کور بود از ازل معلوم بو خاک من مرغوب نیست ای چه خلق کردی بدی چشمت کور بود شيخی به زنی فاحشه گفتا مستی هر لخظه در آغوش کسی پيوستی گفتا شيخ هر آنچه گوی هستم آيا تو چنان که می نمايی هستی من در عصری زندگی می کنم که مردمانش غلط را قلت می نويسند در عصری که هيچ کس دگر کس نيست زنان مرد هستند مردان زن وعده ای نيز حيوان در عصری که در ان شراب و آب و آينه شعر دگر معنی ندارد در عصری که جان انسان به قيمت خون و خون به قيمت نان معامله می گردد در عصری که مجسمه آزادی را اعدام می کنند و اگر نفسی برايش ماند آن را در ميدان محبوس می کنند در عصری که می گويند عصر ارتباطات است ولی بوی مرگ از خانه همسايه می آيد در عصری که در جامدادی کودکان به جای قلم تيغ است در عصری که زيباترين و نرمترين گل کاکتوس است در عصری که ديوها به جای فرشتگان می نشينند و فرشتگان مرگ را آرزو می کنند در عصری که خداوند پنهان شده است حامی سه سال است که ديگر بوی سيگار در خانه نيست سه سال است که ديگر صدای مردانه ای از من نمی پرسد کجا-چرا-برای چه؟ سه سال است که خنده ای از ته دل بر لبان مادر نديده ام سه سال است که موهای سفيد مادر رنگی به خود نديده است سه سال است نديده ام خواهرم به جز غم نامه های شاملو و اخوان شعری بخواند آری سه سال است که به من می گويند مرد خانه ای برای پسر بودن دلم تنگ شده است آری سه سال است که روح پدرم همراه من است (حامی) آيا می دانی از کجا می آيد مرگ از بالا يا از پايين؟ از ميکروب می آيد يا از ديوار؟ از جنگ می آيد يا از زمستان؟ نرودا
نيازو تو خودم کشتم که هرگز تا نشه پشتم تولد را نمی دانم چه کنم اجبار است(اما من خوب می دانم که) زندگی را بايد کرد اشک را بايد ريخت فرياد را بايد زد سکوت را بايد شکست و نشکست عشق را ...معنی ندارد ولی سبز را بايد احساس کرد آب را بايد خورد سرنوشت را بايد پذيرفت مرگ را بايد چشيد (حامی) دوش مست بی خبربگذشتم از ويرانه ای نا گهان چشم مستم خيره شد در خانه ای پدری کور و فلجافتادهای در گوشه ای مادری زارو پريشان مانده چون ديوانه ای پسرک از سوز سرمای زند دندان به هم دخترک مشغول عيش نوش با مرد بيگانه ای وقتی از کار فارغ شد آن مرد پليد قصد رفتن با حالت جانانه ای دست در جيب کرد آن همه پولی که داشت داد به دخترک سکه ای چند دانه ای بعد از آن شب لعنت فرستادم به خود که از شب تا به سحر نروم مست و بی خبر سوی هر ميخانه ای غافلا که دخترک عصمت فروشد بهر نان خانه ای امروز دو سال است که در اين دفتر تاريک می نويسم گاهی از خود گاهی از ديگران گاهی روز به روز گاهی هفته به هفته گاهی... تنها چيزی که می ماند پندهای شما ياران است و خاطراتی که از نوشتهايم در ذهنتان بماند شايد هم نماند اين نيز بگذرد به اميد سلامی ديگر يا حق من از مردن نمی ترسم که هر چی باشه يکباره هراس از زندگی دارم که دردش پر ز تکرار دانی چه بود حاصل يک عمر رنج ما؟ رسوای زنده ماندن منهای زندگی زاهدا من که به ميخانه نشستم به تو چه ساغر باده بود در کف دستم به توچه تو به محراب نشستی احدی گفت چرا؟ من که در خانه خمار نشستم به تو چه تو که مشغول مناجات و دعايی چه به من من که شب تا به سحر يکسره مستم به تو چه آتش دوزخ گو رو به سوی ما کند تو که خشکی چه به من من که تر هستم به تو چه دنيای ما قصه نبود پيغوم سر بسته نبود دنيای ما عيونه هر کی می خواهد بدونه دنيای ما خار داره بيابوناش مار داره هر کی باهاش کارداره دلش خبر دار داره دنيای ما همينه بخوای نخوای اينه
تا آن زمان که سرود مرگ ما را با خروش های تازه نبرد در می آميزد هر جا که مرگ غافلگيرمان کند گو خوش آمدی (چگوارا) ماهی از سربگندد نی زدم فتنه از امامه خيزد نی زخم گفتت زچه در ميکده جا کردی گفتم از ميکده هم به سوی حق راهی هست |